نيست - ؛ و ديگر مقراض و مسواك و ابره و خيط با آن حضرت بود و در شب سه كرّت مسواك مىزد : قبل از خواب و همچنان هنگام ورود به منزل ، و هنگام خروج براى نماز صبح . و نيز قبل از خواب سرمه مىكشيد ، سه ميل در چشم راست و دو ميل در چشم چپ ، و گاه سرمه مىكشيد و روزه داشت و مغتسلى « 1 » از صفر داشت ، و نودى از سنگ كه آن را « مخطب » مىناميدند و در آن وضو مىساخت ، و ديگر مركنى « 2 » يا مخضبى از مس و اگر نه از شبه « 3 » داشت كه در آن حنا و كتم « 4 » خمير كرده آن هنگام كه احساس حرارتى مىفرمود بر سر مىبست ؛ و ديگر سريرى داشت كه قوايم از چوب ساج داشت و ديگر فراشى از اديم « 5 » آكنده از ليف داشت . و كان له مسكة يتطيّب منها و النّساء يتطيّبن بالمسك و العنبر أو بالغالية و المسك و يتبخّر بالعود و الكافور . در ذكر شمشيرهاى رسول خدا رسول خدا را ده ( 10 ) شمشير بود : اول : مأثور و آن شمشيرى بود كه رسول خداى از مكه به مدينه آورد . دويم : معصب و آن را سعد بن عباده وقت سفر بدر به حضرت آورد . سيم : ذو الفقار مقنعه . و دو حلقه كه حمايل شمشير در آن مىباشد نقره بود و شرح آن در ذيل قصّهء بدر مرقوم افتاد . چهارم : قلعى . پنجم : تبار .

--> ( 1 ) . مغتسلى از صفر : شستنگاهى از روى . ( 2 ) . مركن : لگن و تغار بزرگ . ( 3 ) . شبه : برنج . ( 4 ) . كتم : گياهى است كه با حنا مخلوط كرده بدان خضاب كنند در منتهى الارب مىگويد : آن را وسمه نامند . ( 5 ) . اديم : پوست دباغى شده ، چرم سرخ ، و اديم الارض روى زمين را گويند .